Past Tense - Leo Samama
voor alt saxofoon en gitaar (1997)
Past Tense werd in de zomer van 1997 geschreven voor saxofoniste Carola Cuypers en gitarist Enrique M. Lop. Het idee voor dit werk ontstond, zoals wel vaker gebeurt, onder grote tijdsdruk. Een belofte bleef te lang liggen en leidde tot schuldgevoelens, de vakantie stond voor de deur, met bovendien nog andere composities in de pen. Al åknutselend' met de niet zo eenvoudige klankmogelijkheden van een altsaxofoon en een gitaar kwam het plan geen woest en wild stuk te schrijven, geen saxofoonstuk met gitaarbegeleiding, maar een compositie waarin de beide instrumenten volledig in elkaar opgaan. Kortom de saxofoon moet zich overwegend inhouden, de gitaar daarentegen zich niet te bescheiden opstellen. Tijdens het vormende proces ontstonden bovendien muzikale ideeÎn met een sterk terugblikkend karakter, zowel in het gebruik van lyriek als in bepaalde melodische en harmonische formules, die åals vanzelf' de kleur van het åverleden' meekregen. De titel van dit korte werk kwam daarop vanzelf uit de noten voort: verleden tijd - past tense.
Autobahnkrieg - Chiel Meijering,
voor sopraan saxofoon en gitaar (1997)
Als typisch verschijnsel van deze eeuw heeft Meijering in "Autobahn-Krieg" het morbide agressieve en niet zelden tot schietpartijen leidende gescheur op de snelwegen in Europa aan de kaak gesteld. Niet op de manier waarop Mozart misschien in de koets van stad tot stad trok en dromerig uitkeek over groene verten en W”lder terwijl een strijkkwartet of symfonie in zijn hoofd uitwerkend, of zoals Gershwin en Stravinsky die zich door de ritmische patronen van de trein over d wissels en de rails lieten inspireren. Meer in de stijl van de PUNK-BEWEGING en Nina Hagen. Ruig en wild met een knipoog naar de zelfkant van de samenleving. Als kontrast begint het stuk vrij liefelijk en onschuldig in een jazzy, latijns-Amerikaanse stijl.Althans, zo beoogde de componist het. Zonder het misschien zelf te willen loopt dit uit de hand zoals met het zgn. "HA HA"-motief dat plotseling in het stuk inbreekt en de serieuze verteltoon waarmee de componist leek te hebben ingezet, onderuithaald.Tussen neus en lippen door citeert hij een zestigerjaren deuntje dat hij ritmisch als een stuk kauwgum uitelkaar trekt ("It's a groovy kinda love" van de Rascels). Een serieus stuk te schrijven met een thema, doorwerking etc. lijkt Meijering niet te liggen. Liever ZAPT hij associatief pop-art-achtig van het ÈÈn naar het ander met een soort Satie-achtige humor. Bij een enorme saxofoonriedel schrijft hij treiterig: "Don't forget to practice your scales everyday, honey!..." De gitarist ramt intussen zijn nagels stuk op de gitaar, als een bezeten flamengo-gitarist die door een gevaarlijk Heavy-Metal Rock-virus is aangetast.
Pas de Deux - Theo Abazis,
for alto saxophone and guitar (1997)
"Pas de Deux" is een kort werk in de stijl van program-music. Geinspireerd op de sculpture van Pan en Venus, beschrijft het een liefdesspel, beginnend bij de eerste ontmoeting, de timide toenadering, tot de wilde achtervolging met tot slot de sereniteit van acceptatie. De romantische onschuld van dit werk werd niet gepretendeerd, maar is eerder een gevolg van het oorspronkelijke idee, dat niet de bedoeling had academisch te zijn. De vorm wordt bepaald door het ritme, de intentie van het spel versterkend. De saxofoon en de gitaar dienen niet alleen als rolbezetting, zij voorzien het werk ook van de juiste kleurschakeringen om het in zachte tinten te wikkelen.
3 Gedichten - Gez· Frid,
voor narrator, alt saxofoon en gitaar (1976)
Ode aan mijn Huisvrouw - Igor Streepjes
Boutade - De GÈnestet
De zeven Boeven - Albert Verwey
|
Frocta - Dick Visser,
voor sopraan saxofoon en gitaar (1996)
„Frocta¾ (latijn) betekende destijds een „assortiment van blij makende dingen¾. Ten tijde van de zgn. derde generatie „nederlanders¾ (eind 15e - begin 16e eeuw), zoals Pierre de la Rue (= is Peter van Straaten), ontwikkelde zich de latere „frottola¾ tot een danslied met instrumenten. Vaak een blaasinstrument en een tokkelinstrument. Nu, 400 jaar later, bijvoorbeeld de sopraan saxofoon en de gitaar. Veel stijlkenmerken van vier eeuwen geleden zijn gehandhaafd: imitatie van gehele of van in kleinere gedeelten uiteenvallende melodieÎn en de typerende motief herhalingen. Wel leidde de eigentijdse benadering tot een vrije atonaliteit en het gebruik van ritmen zoals de zuidamerikaanse rumba.
Atmospheren - Elisabeth Reijken,
voor alt saxofoon en live-electronics (1993)
Lopend door een conservatorium, een lange gang met aan weerszijden kamertjes met ijverig studerende saxofonisten, zÛ vang je in een mum van tijd de meest duidelijke en bekende motieven op uit de klassieke saxofoon literatuur. In „Atmospheren¾ worden enkele van deze motieven gevangen en bewerkt, waardoor een bijna schizofreen effect optreedt: aan de ene kant het gevoel van herkenning van deze motieven en aan de andere kant de sfeer van dit stuk. De electronics, met pedalen bediend door de speler, heeft aanvankelijk een ondersteunde functie, maar zweept de saxofoon af en toe op uit de verzonken atmospheren waarin het dreigt weg te zakken, hierbij gebruik makend van de klanken van diezelfde saxofoon.
Different Worlds - Henny de Wolff,
voor sopraan / alt saxofoon en gitaar (1998)
„Different Worlds¾ is het resultaat van ideeÎn die in mij op komen als ik rond kijk richting de vier windstreken. Onmiddellijk ontstaan verschillende werelden: Noord, koud en verstild; - Oost, de geboorte van het licht; - Zuid, warme en rustige zee van zand; West, bewegend water in de wind. Deze werelden zijn het product van de verbeelding van de componist en nooit een muzikale foto van een bepaalde plaats. Luisterend naar dit werk, de sensaties: koud, licht, warm en nat kunnen de luisteraar in verschillende werelden van zijn eigen fantasie brengen.
| | | | | |
Een geintergreerd geheel van ritmes, klank-timbres, slaps, klepgeratel van de saxofoon, kloppen en Bartok pizzicato's van de gitaar, citaten, gestamp, etc; een gekleurde variÎteit geproduceerd door de gitaar en de saxofoon in een harmonieuze samenwerking, de spelers uitdagend tot op de grens van de mogelijkheden. De nauwe samenwerking van beide musici geeft de muziek duidelijk een extra dimensie. Deze CD is een bewijs van hun professionaliteit en beheersing van hun instrumenten